Zupełnie nie rozumiem reguł świata tego
Logiki szlachetności czegoś w młodości wyuczonego
Dawno nie cierpiałem lęku ani głodu
Do narzekań nie mam żadnego powodu
Wszystko zaczęte kończy się szczęśliwie
Życie toczy się wolno spokojnie i leniwie
Rośnie stale dochód narodowy
Dla rozrywki nowy stadion sportowy
Czego chcesz jeszcze ludu cywilizowany?
Czego? W żądaniach aż wyuzdany
Zapomniałeś o bogu, zasadach i moralności
Czy są jakieś nieprzekraczalne granice chciwości?
Krzyczą dusze pomordowanych
O nazwiskach w historii nieznanych
Rzeka krwi bohaterów została przelana
Przegranych, choć większa – zapomniana
Nie ma, co się przejmować tragediami
I tak wcześniej czy później umieramy
Gdziekolwiek postawisz nogę – mogiły
Cudowne życie tylko koniec przegniły
Wszystko ma swój okres przydatności
W tobie najdłuższy ma nie mózg a kości
Jest jedno ludzkie odwieczne pragnienie
Odejść stąd do raju i osiągnąć zbawienie
Gdy dla kogoś żyjesz
Bez niego źle się czujesz
Dla niego starasz się i pracujesz
Z całego serca go miłujesz
A ktoś ucieka, bo ma ciebie dosyć
Depcze i nie myśli nawet przeprosić
Ślepy i głuchy ma serce z kamienia
Tylko zło widzi a dobra nie docenia
To ironia, że lekarz, co za leczenie ma płacone
Zabija, w imię prawa dziecko, bo nienarodzone
Ten, co „osądza” zgodnie z prawem, ale i sumieniem
Chroni zabójców nawet przed moralnym osądzeniem
Miliony matek poszłoby w ogień za swymi pociechami
Ale tysiąc cieszy się butnie 25 srebrnikami
Zabójca będzie się patrzył w oczy niedoszłej ofierze
A ona go będzie kochać, jak dziecko ufnie i szczerze
Złe czyny, które czasem robimy w zaślepieniu
Pomyślmy czyje podszepty pchają nas ku temu
Nie walczmy a budujmy, bo miłości nie można pokonać
I tej matce i jeszcze wielu przyjdzie się o tym przekonać
Jak deser na stole ją położyłem
Wcześniej ubranie cale zrzuciłem
Jak ludożerca się na nią rzuciłem
Język i żeby w niej zatopiłem
Ciężko oddychała, dzielnie walczyła
Błogość, westchnienia, zwierzęca siła
Niczym ofiara w szponach drapieżnika
Który ją ze smakiem całą połyka
Jakby do lotu zerwać się chciała
Przytrzymana bezwładna na wpół omdlała
I jeszcze dwa razy próbowała uciekać
Następnego razu nie mogę się doczekać
Jak wielkim przyjacielem jest pies dla człowieka
Gdy wracam do domu on z utęsknieniem czeka
Skacze i radośnie merda ogonem
Gdy mnie nie było to on opiekował się domem
Mruczy, szczeka i staje na tylnych łapach
Patrzy głęboko w oczy i liżąc chce dać buziaka
Pies zawsze nabiera cech swojego pana
Mapa naszego charakteru w nim jest odrysowana
Przyjaciel czy partner nie raz cię zawiedzie
A pies nie zostawi nawet, gdy będziesz w biedzie
Możesz go złajać, wypędzić, gdy jesteś nie w humorze
A on i tak wiernie będzie kochać samotny na dworze
Ilu ludzi wspaniałych od nas ciągle odchodzi
Ile rożnych wspomnień dzięki nim w nas się rodzi
To znaki żeby w końcu zrobić najważniejsze rzeczy
I przestać troszczyć się o materialne śmieci
Pogrzebani za życia przyjaciele
I małżeństwa, które się rozpadły
Kiedyś razem i łączyło ich tak wiele
A teraz każdemu inne wieją wiatry
Gdy widzę, co robią moi przyjaciele
To od bandytyzmu dzieli ich niewiele
Jak patrzę na niektóre kobiety
To żoną mą facet będzie niestety
I obserwuję ludzkie zachowanie
Mym przyjacielem zwierze zostanie
Czy można do przeszłości nie wracać myślami?
Wszystko, co dobre zostaje za nami
W nową przyszłość patrzymy z nadzieją
Nowi ludzie wokoło do nas się śmieją
A co dzieje się z bliskimi z przeszłości
Zapomniani wyklęci w nicości
Nie rozumiem takiego traktowania
Czas zmienia ludzi do niepoznania
Po umarłych przynajmniej łzy z oczu spływają
A ludzie swych bliskich w pamięciach uśmiercają
Brak kontaktu i czasu na spotkanie
Przyjacielu a ja tak czekam na nie